حديث ياد شده از يك سو بيان‌گر كينه‌ورزى منافقان نسبت به اميرالمؤمنين عليه السلام است ، و از سوى ديگر بيان‌گر دَه منقبت و فضيلت از مولاى متقيان است كه هر يك از آن فضائل مىتواند به تنهايى امامت و حقانيت ايشان را اثبات كند . اين حديث به مانند دو حديث گذشته صحيح است كه براى اطلاع از وثاقت تك تك اين راويان مىتوان به كتاب نفحات الأزهار مراجعه نمود . « 1 » مسلم نيشابورى [ م 261 ] پس از طرح روايات مسند أحمد بن حنبل و بررسى سندى و متنى آن ، به سراغ صحيح مسلم مىرويم . مسلم نيز در صحيح خود به روايتى در اين باره مىپردازد . وى مىنويسد : حدّثنا أبوبكر بن أبي شيبة ومحمّد بن عبداللَّه بن نمير - واللّفظ لأبي بكر - قالا حدّثنا محمّد بن بشر عن زكريا عن مصعب بن شيبة عن صفيّة بنت شيبة قالت : قالت عائشة : خرج النبي صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم غداة وعليه مرط مرحّل « 2 » من شعر أسود . فجاء الحسن بن علي فأدخله ، ثمّ جاء الحسين فدخل معه ، ثمّ جاءت فاطمة فأدخلها ، ثمّ جاء عليّ فأدخله ، ثمّ قال : « إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمْ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » ؛ « 3 » ابوبكر بن ابى شيبه و محمّد بن عبداللَّه بن نمير نقل كردند ( البته لفظ حديث مطابق نقل ابوبكر است ) كه محمّد بن بشر ، از زكريا ، از مصعب بن شيبه ، از صفيه دختر شيبه

--> ( 1 ) . نفحات الأزهار : 15 / 92 به بعد . ( 2 ) . اين واژه در برخى منابع به صورت « مرجّل » نيز آمده است . البته تفاوت قابل توجهى در معنا ندارند . ( 3 ) . صحيح مسلم : 7 / 130 .